Inleiding

In gedeelte wil ik nagaan wat er gebeurd met de mens als hij sterft. Voorheen heb ik altijd gelooft dat vanaf Adam af bij iedereen na het sterven zn onsterfelijke ziel het lichaam verlaat, direct wordt geoordeeld en dan naar de hemel of hel gaat.

In deze zin staan direct een aantal zaken die de meeste gelovigen en ook veel ongelovigen algemeen aanvaardt hebben. Het is een gedachte die wijd verspreid is in het Christendom. Voor veel gelovigen is het daarom onbestaanbaar dat het wel eens anders zou zijn. Het is altijd zo geleerd en wordt ook heel vaak zo gepredikt. Al eeuwen lang. En daarom moet het dan ook wel waar zijn, meent men dan, want als iets al zo lang geleerd wordt door allerlei voorname kerkvaders en reformatoren dan hoeft men dat toch niet in twijfel te trekken. Dat is in feite de kerkgeschiedenis overboord gooien. Dan stap je over de kerkgeschiedenis heen en dat kan volgens velen niet. Nee hoor, zegt men dan, na de dood is er direct het oordeel en zo staat het er toch ook? Het is de mens gezet eenmaal te sterven en daarna het oordeel. Dus lijkt me het duidelijk wat er met de mens gebeurt. Gelet op deze tekst lijkt u gelijk te hebben. Gelet op de kerkgeschiedenis lijkt u ook gelijk te hebben. Maar laten we de Bijbel er maar eens op naslaan. Voor mij persoonlijk is alles vele malen duidelijker geworden nadat ik door bepaalde uitleggers gewezen ben op ontstellende zaken. Uitleggingen die ik hedentendage zo vanzelfsprekend vindt dat ik mij niet kan voorstellen dat men bepaalde teksten anders leest. Als men gelooft dat de mens na zijn dood direct geoordeeld wordt en op zijn eeuwige bestemming terechtkomt dan moet men zaken in teksten inbrengen die heel erg vroom en christelijk lijken maar die niet kloppen met wat de bijbel, God Woord, ons zegt. Hoe eerbiedig mensen de bijbel hebben uitgelegd, hoe veel waarde men ook hecht ook allerlei uitleggers, kerkvaders en oudvaders, ik kan niet anders meer dan te aanvaarden wat de bijbel mij leert. Alle overige uitleggingen ten spijt.